A A+
Zoeken:

Informatie

Watersnoodramp 1953.

In de reizende documentarire expositie 'getekend' werd in 2003 een impressie gegeven van de Watersnoodramp. In het 'schuldige' landschap van het eiland werden zes verhalen uit 'Gebroken Dijken'verbeeld in tekeningen en foto's:


De boerderij aan de Plaatweg Stellendam, de helikopterlandingsplaats Sommelsdijk, het massagraf en de Julianastraat in Oude-Tonge, Battenoord en het stroomgat in Den Bommel.

 

De gebeurtenissen bij de boerderij van de familie Biemond aan de Plaatweg te Stellendam

Veel mensen zijn naar deze boerderij gevlucht. Een aantal kwam er niet goed van af. Zij verdwenen in de golven. Maar er werden ook mensen gered. Vier overlevenden zaten op een zolder, die van een huisje was afgeslagen. De zolder was vastgeraakt in boomtakken en mensen in de verderop gelegen boerderij hoorden hulpgeroep. Hulpgeroep?
Het hulpgeroep ging volgens de mensen in de boerderij over in psalmgezang.
Psalmen in een stikdonkere nacht.



Helikopterlandingsplaats op de Oudelandsedijk te Sommelsdijk

Helikopters waren een nieuw fenomeen. Het Nederlandse leger had toen welgeteld één helikopter. Door hulp uit andere landen werden kort daarna meer helikopters ingezet voor het reddingswerk. Op dinsdagmorgen 3 februari werd de dijk geschikt gemaakt als landingsveld. Bomen aan weerszijden van de dijk werden hiervoor gekapt.

De piloten deden wat zij konden doen in deze omgeving met onafzienbare watervlaktes. Daken die soms boven het water uit staken, al dan niet met mensen erop. Helikopters hadden die mensen nog nooit gezien. Er was geen tijd voor verbazing.


Massagraf in de dijk bij Oude-Tonge

Oude-Tonge stond onder water. De Spuidijk was een van de weinig overgebleven droge plekken. Deze lag als een streep te midden van de grauwe watervlakte. Hier werd een massagraf gedolven voor de honderden slachtoffers. De drie bestaande begraafplaatsen waren onbruikbaar. Het water liet de gedenkstenen niet met rust. Voor een laatste eer was geen of nauwelijks tijd. Elke dag werden bij de Spuidijk mensen begraven, dagen lang. Nu eens vijf, dan weer zes, soms zeventien personen …



Julianastraat in Oude-Tonge

De Julianastraat was een van de zwaarst getroffen straten van Oude-Tonge. Toen een van de bewoners door het dakraam naar buiten keek, zag hij dat de straat geen overkant meer had. Alle huizen waren ingestort. En aan de kant waar hij woonde, begonnen de huizen ook al in te storten … Met enkele anderen heeft hij veel mensen naar de veiliger Emmastraat gebracht; een levensgevaarlijk karwei, omdat in de straat veel brokstukken, huisraad en rommel dreven. Na de Ramp zorgde het Zweedse Rode Kruis ervoor dat op deze plek 24 houten huizen werden neergezet.


Battenoord

Battenoord, een buurtschap aan de Grevelingen, werd door het opkomende water afgesloten van de buitenwereld. De bewoners stonden voor de onmogelijke keus: vluchten of afwachten.
In het huis van de polderopzichter hebben velen steun gezocht bij elkaar. En om hen heen braken de dijken en het water kwam met donderend geweld, alles meesleurend, alles vernielend, allesvernietigend.




Stroomgat door Den Bommel

In de dorpskern van Den Bommel ontstond een stroomgat. De polderbestuurders dachten dat het water bij eb weer uit de polder zou stromen. Zij verhinderden het dichten van het gat. Dat bleek later een enorme misrekening te zijn. Omdat enkele dijken achter Den Bommel ook doorbraken, kwam het water met de volgende vloed van verschillende kanten.
Uiteindelijk werd het gat 40 meter breed en verdwenen twaalf huizen in de stroomgeul.

Streekarchief Goeree-Overflakkee De Watersnoodramp


Streekarchief Goeree-Overflakkee Herstel en Deltawerken


Watersnoodmuseum Ouwerkerk  



Op initiatief van Stichting Openluchttheater G-O (miv 2003 Stichting Podium G-O) werd het onderwijsproject KijkDijken gerealiseerd. Kunstgebouw ZH ontwikkelde het project.

In KijkDijken verbeeldden de leerlingen verleden 1953, heden 2003 en toekomst 2053.




 





Pagina terug